Hoe laat je datgene los waar je het meest van houdt?

Het nieuwe jaar besloot zich buitengewoon recalcitrant niets aan te trekken van de beste nieuwjaarswensen en luidde zich in met een voor mij persoonlijke catastrofe. Mijn aller dierbaarste bezit, mijn zomerverblijf in Vinkeveen, werd zonder pardon onder mijn kont vandaan getrokken.

In een aangetekende brief las ik dat mijn contract voor de pacht van de grond, na bijna 20 jaar trouwe huur, niet verlengd werd. Zonder enige uitleg. Zakelijk, kil en koud. Ik schrok me kapot. Het was nog nooit in me opgekomen dat ik Vinkeveen zou kunnen verliezen. Dat was iets wat er gewoon was. Iets wat gewoon bij me hoorde en wat er altijd zou zijn. Als een vanzelfsprekendheid, omdat werkelijk geen haar op mijn hoofd erover piekerde om het ooit op te geven.

Het was met recht mijn alles. Dat de opzegging ook van de andere kant kon komen, was ondenkbaar. Tot nu. Nu ik het einde van mijn heiligdom zwart op wit gesteld voor me zag. Dat ze van me wordt afgenomen doet pijn. Het voelt als een amputatie. Iets wat bij me hoort, maar bruut uit me is gesneden. Wat volgde waren tranen. Het verdriet van misschien wel mijn grootste of in ieder geval mijn trouwste liefde: mijn helende tovertuin.

Hoe vaak ben ik niet midden in mijn diepste dalen liefdevol omarmd door het immer troostende groen. Wat er ook aan de hand was, hoe diep het dal ook was, hoe pijnlijk de breuk, het verlies, de vernedering of het verraad ook was, ik wist dat ik na een paar dagen in het helende groen weer op adem zou komen. Dat ik me weer mens zou voelen en dat ook deze pijn weer voorbij zou gaan.

Later leerde ik van en door haar op mezelf te vertrouwen. Hoe streng de winter ook was, hoe vernietigend de vorst ook leek, hoe vraatzuchtig de slakken ook waren, altijd toverde zij van binnenuit het leven weer in die tuin. Keer op keer. Jaar na jaar zag ik waartoe zij in staat was en heb ik me verwonderd over haar immense kracht.



Woordeloos leerde ze me dat diezelfde helende kracht in mij huisde. Wat er ook gebeurde, hoe diep ik ook zat, ik wist dat ik er weer uit zou komen. Als een feniks die uit haar eigen as herrees. Die tuin hielp me daarbij. Bij haar mocht alles er gewoon zijn. Zonder oordeel en in volledige acceptatie van alles wat er was.

Ik ken niets in het leven waar ik telkens weer zo naar verlangde. Wat nooit verveelde. Waar ik zoveel van hield. Na al die jaren was er nog steeds opwinding en verheuging om er heen te gaan. Zelfs als ik er drie dagen daarvoor nog geweest was. Het was kinderlijke blijdschap. Bruisend. Oprecht en puur. Het was met recht mijn externe onuitputtelijke bron van geluk. In de loop der jaren was ik zo met haar vergroeid dat ik me geen leven meer zonder haar kon voorstellen. Van al dat moois kan ik nog welgeteld één seizoen genieten, daarna is het afgelopen.

Het is de ultieme les in het aanvaarden van mijn lot. Loslaatkunst voor gevorderden. En wat dat betreft is het gelukkig oogsttijd. Ik pluk nu de vruchten van het jarenlange innerlijk werk en van het resetten van mijn mindset. Door o.a. onhandige en beperkende gedachtepatronen te vervangen door gedachten die helpend en voedend zijn, is mijn vertrouwen in mezelf en in het leven zo stevig geworteld dat ik, ook al word me het aller dierbaarste ontnomen, stevig blijf staan. Dit is mijn innerlijke bron van geluk. Mijn essentie, waar ik volledig mee in verbinding sta en die staat als een huis, ook al stormt het om mij heen.

Natuurlijk voel ik verdriet, maar er is geen drama, geen depressieve gevoelens, geen slachtofferrol, geen verzet en geen nutteloze ‘waarom’ gedachten. Zelfs geen wankeling. Wat er wel is, is een enorme opluchting voor het uitblijven van al die reacties die verantwoordelijk zijn voor het menselijk lijden. In plaats daarvan word ik vervuld met dankbaarheid, omdat ik me realiseer hoe goed ik de fijne kneepjes van het loslaat vak beheers. Ik kan het verlies dragen, zonder (onnodig) lijden.

In de loop der jaren heb ik geleerd dat de grootste ellende zorgt voor de grootste groei. Keer op keer kreeg ik het bewijs dat de meest waardevolle schatten voortkwamen uit mijn pijnlijkste processen. Als een beloning voor mijn offers.

In feite creëert alles wat uit mijn leven verdwijnt, nieuwe ruimte voor datgene wat op dit moment (mogelijk zelfs) veel beter bij me past. Zo is dat altijd gegaan en zo zal het weer gaan. En in die wetenschap is het vele malen makkelijker om los te laten dan om weerstand te bieden tegen wat nu eenmaal zo is.

Het maakt dat ik nu in volledige acceptatie kan loslaten, met dankbaarheid kan terugkijken en me oprecht verheug op het moois wat de toekomst me ongetwijfeld weer zal brengen.