7810f716

Hoe laat je datgene los waar je het meest van houdt?

Thu, 15 Jan 2026 14:05:50 GMT

De winst van anders kijken naar tegenslag

Het nieuwe jaar besloot zich buitengewoon recalcitrant niets aan te trekken van de beste nieuwjaarswensen en luidde zich in met een voor mij persoonlijke catastrofe. Mijn aller dierbaarste bezit, mijn zomerverblijf in Vinkeveen, werd zonder pardon onder mijn kont vandaan getrokken.

In een aangetekende brief las ik dat mijn contract voor de pacht van de grond, na bijna 20 jaar trouwe huur, niet verlengd werd. Zonder enige uitleg. Zakelijk, kil en koud. Ik schrok me kapot. Het was nog nooit in me opgekomen dat ik Vinkeveen zou kunnen verliezen. Dat was iets wat er gewoon was. Iets wat gewoon bij me hoorde en wat er altijd zou zijn. Als een vanzelfsprekendheid, omdat werkelijk geen haar op mijn hoofd erover piekerde om het ooit op te geven.

Het was met recht mijn alles. Dat de opzegging ook van de andere kant kon komen, was ondenkbaar. Tot nu. Nu ik het einde van mijn heiligdom zwart op wit gesteld voor me zag. Dat ze van me wordt afgenomen doet pijn. Het voelt als een amputatie. Iets wat bij me hoort, maar bruut uit me is gesneden. Wat volgde waren tranen. Het verdriet van misschien wel mijn grootste of in ieder geval mijn trouwste liefde: mijn helende tovertuin.

Hoe vaak ben ik niet midden in mijn diepste dalen liefdevol omarmd door het immer troostende groen. Wat er ook aan de hand was, hoe diep het dal ook was, hoe pijnlijk de breuk, het verlies, de vernedering of het verraad ook was, ik wist dat ik na een paar dagen in het helende groen weer op adem zou komen. Dat ik me weer mens zou voelen en dat ook deze pijn weer voorbij zou gaan.

Later leerde ik van en door haar op mezelf te vertrouwen. Hoe streng de winter ook was, hoe vernietigend de vorst ook leek, hoe vraatzuchtig de slakken ook waren, altijd toverde zij van binnenuit het leven weer in die tuin. Keer op keer. Jaar na jaar zag ik waartoe zij in staat was en heb ik me verwonderd over haar immense kracht.

Woordeloos leerde ze me dat diezelfde helende kracht in mij huisde. Wat er ook gebeurde, hoe diep ik ook zat, ik wist dat ik er weer uit zou komen. Als een feniks die uit haar eigen as herrees. Die tuin hielp me daarbij. Bij haar mocht alles er gewoon zijn. Zonder oordeel en in volledige acceptatie van alles wat er was.

Ik ken niets in het leven waar ik telkens weer zo naar verlangde. Wat nooit verveelde. Waar ik zoveel van hield. Na al die jaren was er nog steeds opwinding en verheuging om er heen te gaan. Zelfs als ik er drie dagen daarvoor nog geweest was. Het was kinderlijke blijdschap. Bruisend. Oprecht en puur. Het was met recht mijn externe onuitputtelijke bron van geluk. In de loop der jaren was ik zo met haar vergroeid dat ik me geen leven meer zonder haar kon voorstellen. Van al dat moois kan ik nog welgeteld één seizoen genieten, daarna is het afgelopen.

Het is de ultieme les in het aanvaarden van mijn lot. Loslaatkunst voor gevorderden. En wat dat betreft is het gelukkig oogsttijd. Ik pluk nu de vruchten van het jarenlange innerlijk werk en van het resetten van mijn mindset. Door o.a. onhandige en beperkende gedachtepatronen te vervangen door gedachten die helpend en voedend zijn, is mijn vertrouwen in mezelf en in het leven zo stevig geworteld dat ik, ook al word me het aller dierbaarste ontnomen, stevig blijf staan. Dit is mijn innerlijke bron van geluk. Mijn essentie, waar ik volledig mee in verbinding sta en die staat als een huis, ook al stormt het om mij heen.

Natuurlijk voel ik verdriet, maar er is geen drama, geen depressieve gevoelens, geen slachtofferrol, geen verzet en geen nutteloze ‘waarom’ gedachten. Zelfs geen wankeling. Wat er wel is, is een enorme opluchting voor het uitblijven van al die reacties die verantwoordelijk zijn voor het menselijk lijden. In plaats daarvan word ik vervuld met dankbaarheid, omdat ik me realiseer hoe goed ik de fijne kneepjes van het loslaat vak beheers. Ik kan het verlies dragen, zonder (onnodig) lijden.

In de loop der jaren heb ik geleerd dat de grootste ellende zorgt voor de grootste groei. Keer op keer kreeg ik het bewijs dat de meest waardevolle schatten voortkwamen uit mijn pijnlijkste processen. Als een beloning voor mijn offers.

In feite creëert alles wat uit mijn leven verdwijnt, nieuwe ruimte voor datgene wat op dit moment (mogelijk zelfs) veel beter bij me past. Zo is dat altijd gegaan en zo zal het weer gaan. En in die wetenschap is het vele malen makkelijker om los te laten dan om weerstand te bieden tegen wat nu eenmaal zo is.

Het maakt dat ik nu in volledige acceptatie kan loslaten, met dankbaarheid kan terugkijken en me oprecht verheug op het moois wat de toekomst me ongetwijfeld weer zal brengen.

De miljonair mindset

Mon, 10 Nov 2025 15:10:11 GMT

Geen gouden koffertje, wel een onbetaalbaar inzicht! Over de maakbaarheid van geluk en de kracht van een gedachte.

Onlangs had ik de mazzel om mee te spelen met Miljoenenjacht van de Postcode loterij waarbij zoals de naam al doet vermoeden miljoenen te winnen vielen. En dat was met recht mazzel, omdat ik op het moment dat de uitnodiging op mijn Amsterdamse deurmat viel in Portugal zat. Toen ik twee weken later bij thuiskomst de brief ontdekte en belde voor een plek in de studio was mijn kans op een plek aan de zijde van Linda begrijpelijkerwijze allang verkeken. Weken later werd ik gebeld, er had iemand afgezegd of ik alsnog wilde komen. Was dit toeval of lot?

De gehele gang van zaken voorafgaand was zo bijzonder dat ik besloot te geloven dat het lot mij gunstig gezind was. Het was alsof ik in de studio moest zitten. En dat is precies waar ‘the magic’ happened. Met dat ik geloofde dat ik de uitverkorene was , ontstond er vuurwerk van allerlei fijne stoffen in mijn lijf. Gezegend met een levendig voorstellingsvermogen zag ik voor me hoe ik op de deal knop drukte en Linda om de nek vloog, nadat de bank me 1.3 miljoen geboden had. Wekenlang fantaseerde ik erop los.

Mijn hoofd vulde zich als vanzelf met de meest uiteenlopende bestemmingen voor het gewonnen geld. Reizen. Duiken in de Indische oceaan. Tango dansen in Argentinië. Mooie cadeaus voor familie en vrienden. Iets nieuws voor aan de muur. Ik bedacht het niet alleen, ik voelde tegelijkertijd daadwerkelijk wat het effect was van al die acties. En zo verkeerde ik wekenlang in een staat van opwinding, geluk, hoop en dankbaarheid.

Voorafgaand aan de opnames, in de rij voor het toilet vroeg ik aan een andere kanshebster of ze ging voor het gouden koffertje. Haar nuchtere antwoord: ‘Nee, hoor, ik win nooit wat, er zijn zoveel mensen.’ Een andere dame voegde eraan toe: “Dat heb ik ook, bovendien gun ik het aan andere mensen in mijn postcode vak.’ Ik realiseerde me dat ik jaren geleden misschien wel iets soortgelijks gezegd zou hebben. Maar nu was het anders. Om te geloven dat je gaat winnen, moet je het jezelf wel eerst gunnen en dat deed ik. Het grootste cadeau wat ik mezelf daarmee deed was de wekenlange voorpret en een bruisende vibe die daardoor als vanzelf ontstond.

Het leven lachte me toe. Ik had de wind in de zeilen en daardoor vloog ik nog wat hoger dan anders. Ik verkeerde in een fluwelen flow, waardoor alles bijna vanzelf ging. Dat bruisende gevoel wat prettig door mijn lijf stroomde bleef ook bij anderen niet onopgemerkt. Mensen voelden het. Ik was een magneet, die verrassend leuke reacties aantrok. Op straat had ik veel meer sjans, zelfs van veel te jonge mannen. In de supermarkt ontstonden de leukste spontane gesprekken. Op het station had ik de grootste lol met wildvreemden. Sommige benoemden het zelfs letterlijk. “Er is iets met jou, wat is dat?” Kun je nagaan: er was nog niet eens iets gewonnen. Dit was alleen al het effect van geloven in de mogelijkheid dat ik zou kunnen winnen.

Hoe werkt dat? Het lijf kent geen verschil tussen fantasie en realiteit. Wat maakt dat je als je iets bedenkt en gelooft het voor je hele systeem meteen waarheid wordt. Zo wordt wat je gelooft je realiteit.

Het werkt ook andersom. Waar je niet in gelooft, wordt ook je realiteit. Daarom is het zo destructief voor je eigenwaarde om jezelf naar beneden te praten. Wanneer je denkt dat je het niet waard bent, dat je niet goed genoeg bent of dat je niet slim genoeg bent, dan creëer je daarmee je eigen werkelijkheid. Wat je (steevast) denkt wordt jouw waarheid. En dat is in dat geval bijzonder pijnlijk.

Nu zeg je misschien, ja, leuk dat gefantaseer, maar je hebt er geen miljoen mee gewonnen. Dat klopt. Het lot volgt nu eenmaal onnavolgbare wegen. Wie weet zit er wat vertraging op de lijn ;) In ieder geval heb ik al wel hele leuke ‘extra’ gelukkige weken in the pocket en wederom het bewijs dat wat je gelooft de kwaliteit van je leven beïnvloedt. Doordat ik wekenlang in die bruisende vibe verkeerde, was dat wat ik in anderen aantrok en wat ik van ze gespiegeld kreeg. Wat dat betreft verzaakt de wet van de aantrekkingskracht gelukkig nooit en is geluk dus in zekere mate zeker maakbaar. Jij bent de schepper van je leven. Wees je bewust van wat je denkt en gelooft. Jij kiest!

En voor diegene die nog wat hulp kunnen gebruiken bij het loslaten van die kritische mindset of andere onhandige patronen, wat een mazzel dat het koffertje aan mijn neus voorbijging. Ik ben namelijk nog gewoon aan het werk in plaats van te duiken met walvishaaien in de buurt van de Komodo eilanden ;)

Maak van je hart geen moordkuil

Thu, 06 Nov 2025 13:45:12 GMT

Over het gevaar van je niet uitspreken

Hoe vaak zwijg je terwijl er eigenlijk iets gezegd moet worden? We zijn allemaal weleens stil in een situatie waarin een harde schreeuw meer op zijn plaats zou zijn. Omdat er grenzen worden overschreden.

We zijn stil vanwege allerlei redenen. Voor de liefde vrede. Uit loyaliteit. Om een conflict te vermijden. Om vooral geen gedoe te krijgen. Misschien wel uit angst voor onze emoties.

Maar juist door het niet uit te spreken ontstaat er ellende. Want door niet uit te spreken waar je mee zit doe je jezelf te kort. Je verloochent hiermee een deel van jezelf en dat gaat knagen. Tot het gaat schuren en echt zeer doet. En dat pijnlijke gevoel van zelfafwijzing gaat helaas niet vanzelf weg. Er moet iets aangekeken, uitgesproken of opgeruimd worden. En dat zijn vaak spannende dingen waar we het liefst met een grote boog omheen lopen.

Het vervelende is dat dit niet ongemerkt blijft. De meeste mensen voelen namelijk wel dat er iets is wat verzwegen wordt. Al kunnen ze de vinger er niet precies op leggen. Het is dat onderbuikgevoel. Dat onderhuidse. Ze weten niet wat, maar ze weten wel dat wat jij zegt en doet niet of beter gezegd dat wat jij niet zegt, niet congruent is met wat ze voelen. En dat voelt onveilig.

Het doet iets met het vertrouwen. Vaak zijn het onbewuste processen. Het lijkt alsof het er niet is maar de beschadiging is er wel degelijk. Dus je niet uitspreken, schaadt niet alleen jezelf maar ook de verbinding met de ander. Daarmee raakt het indirect al die thema’s die je met het niet uitspreken juist wil voorkomen.

Dus maak van je hart geen moordkuil. Verzamel moed en spreek je uit. Je zal zien dat de relatie met jezelf verbetert en daarmee de relatie met de mensen om je heen.

Waar houdt jij vast terwijl je los zou willen laten?

Tue, 27 May 2025 14:32:01 GMT

Soms lijkt loslaten onmogelijk, maar doet vasthouden meer pijn dan je voor mogelijk had gehouden.

Bijvoorbeeld wanneer je al langer weet en voelt dat datgene waar je aan vast blijft houden niet meer bij je past.

Als dat besef er eenmaal is, kan je niet meer doen alsof het wel klopt. Doe je dat wel, dan zal je merken dat de situatie je leeg trekt en zal je steeds meer weerstand ervaren. Het is alsof je steeds zwaarder gestraft wordt voor het blijven hangen in datgene wat niet meer voor jou is.

Blijven is ook kiezen. Je kiest voor datgene wat je juist niet wilt. En eigenlijk wil niemand dat. Toch zitten de meesten van ons vaker en langer dan ons lief is in zo’n situatie. Of het nu om werk gaat, een relatie, een vriendschap of een andere situatie.

Vraag jezelf eens af waarom je blijft in een situatie die niet meer past en die je misschien zelfs pijn doet? Misschien vind je het conflict spannend? Maak je het belang van de ander groter dan dat van jezelf? Misschien ben je bang voor het gat dat ontstaat als je afscheid neemt? Vind je het lastig om te kiezen wat je wel graag wilt? Of misschien ligt er nog wel een diepere angst onder en raakt het je bestaansrecht en voel je ineens de angst om niet goed genoeg te zijn?

Wat het ook is, het houdt je in ieder geval tegen om vrij te bewegen. Het houdt je vast in de situatie waar je juist vanaf wilt. Om los te kunnen laten moet je wel weten wat er in de weg staat.

En natuurlijk is het spannend om die diepere laag in jezelf te onderzoeken. Daarbij stilstaan vereist moed. Door aan te kijken wat je tegenhoudt, in plaats van het weg te moffelen met excuses en cognitieve dissonantie, neem je jezelf serieus. Want diep van binnen weet je vaak allang wat het beste is voor jou en welke stappen je wilt zetten. Er zit je alleen nog iets in de weg.

Soms moet je eerst loslaten om ruimte te maken voor datgene wat wel bij je past. Wat voedt en inspireert. Waardoor jij weer energie krijgt en lekkerder in je vel zit. Het enige wat jij hoeft te doen is plek maken. Opschonen en ruimte creëren, zodat er ook daadwerkelijk iets nieuws in je leven kan komen.

Want het is echt waar: waar de ene deur dicht gaat, gaat een andere open.

Wil jij jezelf liever vandaag nog bevrijden van iets wat je niet meer past en weet je niet hoe dat nou moet dat loslaten? Ik help je er graag bij en kan je alvast verklappen dat het makkelijker is dan je denkt. Het gaat over toelaten in plaats van loslaten. Want toelaten is het portaal tot loslaten en werkelijke bevrijding.

Ben jij klaar om ruimte te maken voor datgene wat jou écht gelukkig maakt? Neem dan contact met me op.

Hang de vuile was vooral eens buiten!

Thu, 16 Nov 2023 20:45:18 GMT

Hoe onze grootste angst ons grootste verlangen in de weg staat

We hebben geleerd onze vuile was vooral niet buiten te hangen. Nee, nee, met de stukken waar schaamte, schuld, boete en onzekerheid op zitten, lopen we niet graag te koop. Die verbergen we liever voor elkaar en het liefst ook voor onszelf. Het worden schaduwstukken, voorzien van het label slecht, lelijk en negatief.

We willen ze niet zien, maar het tegenovergestelde is een feit. Ze houden ons veel meer bezig dan ons lief is. Eenzaam worstelen we met o.a. oordelen, weerstand, onderdrukking, schaamte en daarmee zelfs zelf-afwijzing.

En omdat we bang zijn dat anderen zien wat er écht speelt en daar iets van vinden, dragen we maskers. Maskers die liegen over hoe het echt met ons gaat. Maskers die verharden. Maskers die ons gevangen houden in onze eenzame worsteling. Ver van verbinding.

De angst voor het gevolg van het afwerpen van ons masker, namelijk om écht gezien te worden is tegelijkertijd ons grootste verlangen.

Terwijl er heel veel mensen zijn die lopen met precies hetzelfde. Achter onze maskers dealen we allemaal op enig moment met deze schaduwstukken. Iedereen zal ze in meer of mindere mate herkennen. Alleen lijkt het of het bij anderen niet bestaat, omdat de meeste mensen hun worsteling verborgen houden.

Totdat iemand die ongeschreven code doorbreekt en zichzelf kwetsbaar opstelt. Dan gebeurt er iets wonderlijks. Mijn ervaring is elke keer dat ik, iets wat heel intiem, gênant en kwetsbaar aanvoelt deel, merk hoe verrast en verbindend mijn gesprekspartners daarop reageren. Het is een opluchting om samen over iets te praten wat eerder als taboe bestempeld was.

Soms hebben ze exact hetzelfde en worden er binnen no time de grootste grappen over een heel precair onderwerp gemaakt. Wat overigens een buitengewoon ontladend effect heeft. Soms is het een ander thema. Wat ineens ook op tafel kan komen, doordat er veiligheid gevoeld wordt om datgene te delen wat eerder onbespreekbaar leek.

Ik koester die momenten, waar we in vertrouwen voorbij de schaamte gaan. Waarin we er voor elkaar zijn en elkaar helpen, ondersteunen en vertrouwen geven om de moeilijke delen van onszelf aan te kijken en te accepteren. Het werkt enorm helend om te delen. Want in een warm bad van begrip, herkenning en verbinding voelen schaduwkanten ineens een stuk comfortabeler.

De verbindende kracht van kwetsbaarheid. Durf jij je masker af te zetten?

Fri, 27 May 2022 12:14:47 GMT

Wat laten we nog écht van onszelf zien?

Eén van de belangrijkste basisbehoefte van de mens is om gezien, gehoord en erkend te worden. Maar hoe kan die behoefte ooit vervuld worden als we ons echte zelf niet meer aan elkaar durven laten zien? Door pijnlijke ervaringen hebben we torenhoge en dikke muren om ons heen gebouwd. De verharding en verzakelijking van de maatschappij maakt dat we bijna niet anders kunnen dan meegaan in de ratrace. In het harder, sneller en beter mechanisme van deze tijd. Om van de druk van social media (het perfecte plaatje) nog maar te zwijgen.

Maskers staan verbinding in de weg

Om te kunnen overleven in deze gekte zijn de meesten van ons (onbewust) collectief maskers gaan dragen ter bescherming van onze ware en kwetsbare kern. Met het opzetten van het masker zijn we letterlijk meer in ons hoofd gaan zitten. Gevoelens en emoties zijn voor onszelf al ingewikkeld genoeg en worden voor anderen dan ook vaak verborgen achter een masker. En al helemaal op het werk. Daar worden we geacht professioneel te zijn en dus hijsen we ons in het ijzeren werkharnas. Maar hoe is het überhaupt mogelijk om écht te weten wat er omgaat in de ander wanneer we gepantserd zijn? En hoe kan de ander verbinding met jou maken als je je ware aard en gevoelens verstopt? Zo ontstaat een vreemd theaterspel die de relatie en ook vooral jezelf (meestal) niet ten goede komt.

Wat het onderdrukken van emoties ons kost

Het tonen van gevoelens en emoties, en daarmee ons menszijn, lijkt een absolute no go op de werkvloer. Een angstaanjagend scenario waar we met een grote boog omheen lopen. Terwijl juist het onderdrukken en negeren van die gevoelens akelige consequenties kan hebben. Het systematisch onderdrukken van gevoelens leidt tot spanning in ons systeem. Weerstand en verzet doorbreken onze natuurlijke staat van zijn, de staat waarin energie vrij kan stromen, die we als flow ervaren.

Wanneer we lang in verzet zijn tegen onze natuurlijke staat van zijn, ontstaat chronische stress. Dit kan zich uiten in mentale en lichamelijke klachten en ziektes. Daarnaast gaat het onderdrukken van gevoelens ten koste van ons levensgeluk. Omdat ons systeem bij onderdrukking geen verschil maakt tussen negatieve en positieve gevoelens. Waar we ongewenste gevoelens blokken, heeft dit ook een remmend effect op de mate waarin we fijne gevoelens ervaren.

Ondanks de maskers en de onderdrukking voelen we vaak wél dat er iets aan de hand is bij onszelf en vaak ook bij anderen, maar het accepteren en bespreekbaar maken is (nog) lastig. Terwijl de oorsprong van ruis in relaties vaak ligt in het verkeerd interpreteren van het gedrag van de ander. Want dat is wat we doen. Omdat we de ander willen begrijpen, maken we een analyse. Een plaatje in ons hoofd, die verklaart waarom de ander doet wat die doet. Het gevolg is dat er een gevoel loskomt, wat vervolgens gekoppeld wordt aan een conclusie (de eigen waarheid). Wanneer deze eigen waarheid niet getoetst wordt bij de ander, kan het een eigen leven kan gaan leiden met alle gevolgen van dien.

Een praktijkvoorbeeld: het gevreesde scenario; huilen op het werk

Ik weet uit eigen ervaring hoe destructief het is om gevoelens niet uit te spreken. Jaren geleden had een collega die ik hoog had zitten en waar ik nauw mee samenwerkte me een flinke poets gebakken. Ik was in shock, vol ongeloof en vooral woedend. Een emotie waar ik me destijds geen raad mee wist. En al helemaal niet op het werk. Het zat me zo hoog dat ik de confrontatie met hem niet aandurfde. Te bang om overstuur te raken. De controle te verliezen en het meest angstaanjagende scenario “huilen op het werk” werkelijkheid te zien worden.

In een poging de kolkende tornado aan emoties in mij tot rust te brengen, negeerde ik hem. Mijn bovenkamer draaide overuren. Met als gevolg dat hij in mijn hoofd steeds monsterlijker werd. Geconcentreerd werken was onmogelijk. Dus spendeerde ik mijn werktijd met het spuien van mijn ongenoegen aan collega’s. Na drie dagen hoofdpijn en algehele ellende moest het er maar van komen. De confrontatie. Ik stapte zijn kantoor binnen en al na de eerste paar zinnen zat ik in het gevreesde scenario. Snotterend en snikkend kwam eruit waar ik écht last van had. Ik vertelde hem dat ik me aan de kant gezet voelde. Terwijl ik dacht dat we er samen voor gingen. En dat ik dat juist zo fijn vond. Het gevoel van vertrouwen en verbinding. Dat maakte voor mij dat we zo’n sterk team waren en alles samen aan konden. Het ging dus niet meer over de poets maar over de relatie.

Ik was teleurgesteld en gekwetst. Hij schrok enorm. Zichtbaar ongemakkelijk zocht hij naar woorden. Mijn kwetsbaarheid raakte hem. Het was nooit zijn intentie geweest om mij te laten vallen en al helemaal niet om mij verdriet te doen. Het was meer een onhandige samenloop van omstandigheden die hij niet gecommuniceerd had. De wetenschap dat ook hij onze samenwerking bijzonder waardeerde en meer dan zijn best deed om onze relatie te herstellen, was voor mij genoeg om weer met een schone lei verder te kunnen. Achteraf weet ik dat juist dat moment van kwetsbaarheid onze band nog sterker heeft gemaakt. Met als gevolg dat we samen nog jarenlang met veel genoegen mooie dingen hebben neergezet.

Focus op de intentie in plaats van het gedrag

We beoordelen de ander vaak op zijn gedrag, maar checken vrijwel nooit zijn of haar intentie. Daarbij komt dat het spannend is om je kaarten op tafel te leggen. Om de ander een oprecht kijkje te geven in jouw gevoelsleven. Al helemaal als het gedrag onprettige gevoelens als afwijzing, niet goed genoeg of niet gewaardeerd oproept. Terwijl juist deze onuitgesproken gevoelens en emoties blijven hangen en groter worden als je er niets mee doet.

De mens heeft namelijk een sterke neiging de eigen waarheid te bekrachtigen. Dat wil zeggen dat het brein op zoek gaat naar bevestiging van zijn eigen waarheid. Het gaat speuren naar nieuw gedrag wat de “vervelende gevoelens” en het daaraan gekoppelde oordeel over de betrokkene bekrachtigd. Het “zie je wel” effect. Onjuiste interpretaties, aannames, oordelen, onuitgesproken gevoelens en emoties kan de relatie schade toebrengen. Wees dat voor en gun jezelf en de ander een kijkje in wat er echt in jou speelt.

Kwetsbaarheid is niks om bang voor te zijn. Het is menselijk, voor iedereen herkenbaar en het heeft een bijzonder spiegelend effect. Zodra jij je masker durft te laten zakken, is dat vaak voor de ander een uitnodiging om hetzelfde te doen.

We staan zelf onze basisbehoefte om écht gezien te worden in de weg door ons te maskeren. Juist door het tonen van onze kwetsbaarheid, geven we de ander de mogelijkheid om ons volwaardig te zien, te horen, te erkennen en zich met ons te verbinden. En hoe bevrijdend is het om de schijn niet langer op te hoeven houden? Om jezelf te durven tonen zoals je werkelijk bent, met alle gevoelens en emoties die jou mens maken. Want alleen dan ben je op je mooist en puurst.

Het leven is verrukkelijk, behalve als je dat niet zo voelt

Fri, 27 May 2022 12:14:46 GMT

Hoe de gelukshormonen weer tot leven kwamen

“De bron van geluk zit in jezelf” is één van de uitspraken waar ik vroeger direct jeuk van kreeg. Het is frustrerend om een theorie wel te snappen, maar nog niet de passende sleutel te hebben om het in de praktijk te laten werken. Het bracht me precies het tegenovergestelde: een gevoel van ongeluk. De ontdekkingstocht naar het vinden van mijn eigen bron van geluk zou jaren duren. Ik was op zoek naar de sleutel, naar de formule, naar een mindset. Ik zocht naar datgene wat me zou leiden naar die onuitputtelijke bron vol plezier, geluk en zelfliefde, maar vooral rust in mijn hoofd.

In deze blog neem ik je mee in mijn reis en deel ik de gevonden cruciale sleutel met je.

Een bekentenis: ook ik maskeerde mijn depressies

Jarenlang heb ik geleden onder stemmingswisselingen en depressies. Donkere dagen, weken en soms maanden waarin ik het liefst onder een deken verdween en mezelf niks waard vond. Hoewel ik kwetsbaarheid een grote kracht vind en het liefst zonder masker door het leven ga, moet ik bekennen dat ik in deze periodes een masker droeg. Het werkte uitstekend om mijn ware stemming te verbergen. Te doen alsof het er niet was. Het zorgde ervoor dat er geen vragen kwamen. Vragen die ik toch niet kon beantwoorden.

Als ik me zo voelde, was goed bedoelde peptalk het laatste wat ik wilde horen. Een opsomming van mijn kwaliteiten en talenten die mij volgens dierbaren uniek en prachtig maakte, bracht mij juist meer onzekerheid. Omdat dat me nog meer confronteerde met mijn eigen onvermogen om mezelf te fiksen. En het gekke was, zo midden in de depressie, dat ik die lofzang zelf niet meer geloofde. En dat is een eng gevoel.

Het leek alsof ik steeds verder en dieper in een put zakte. Al die punten waar ik vroeger houvast en eigenwaarde aan ophing, waren niet meer grijpbaar. En als je er niet meer bij kunt, je eigenwaarde niet kan voelen, voel je je waardeloos. Het zelfvertrouwen vertrok dan ook met de noorderzon. In die periodes voelde alles grimmig, donker en grijs. En hoe ik ook mijn best deed, het lukte me niet er weer kleur in aan te brengen.

Hoe de verkeerde aanpak me steeds verder in verstrikking bracht

In mijn depressie wilde ik absoluut niet aan de medicatie en stond ik erop het zelf op te lossen. Met de nadruk op “zelf”, omdat de schaamte vaak te groot was om mijn misère te delen. Daar zat een enorm zelfoordeel op. Had ik niet meer dan twintig jaar allerlei opleidingen, workshops en trainingen gedaan op het gebied van persoonlijke ontwikkeling op zoek naar rust en geluk? Ik werd soms echt gek van het gevecht met mijn gedachten. Het was uitputtend. Ik oefende me suf met alle tools die ik in de loop der jaren geleerd had. Het mocht niet baten.

Dat was misschien nog wel het ergste; dat ik niet in staat was om mezelf eruit te trekken met alle kennis die ik tot mijn beschikking had. Het voelde als falen. En dat nare gevoel van falen bevestigde mij weer in mijn gevoel van waardeloosheid. Het was als brandstof die de depressie verder voedde. Een vicieuze cirkel waar ik met de verkeerde aanpak steeds verder in verstikt raakte.

De mate waarin je van iets af wilt, is de mate waarin je het juist vasthoudt

Uiteindelijk kwam ik erachter dat hoe harder ik probeerde eruit te komen, hoe dieper ik zonk. Het werkte als drijfzand. Mijn depressie mocht er niet zijn en daarom probeerde ik van alles om van dat ellendige gevoel af te komen. Ik dacht, door het het heel hard anders te willen dan het was, ik het wel kon oplossen. Dat ik ervan af kon komen door er heel hard aan te werken. Oefening baart kunst. En met die wetenschap probeerde ik van alles om het op te lossen. Dat was een denkfout.

In werkelijkheid was ik ermee in gevecht, ik wees een deel van mijzelf af. En ik leerde dat de mate waarin je van iets af wilt komen, precies de mate is waarin je het juist vasthoudt. Omdat je aandacht gericht is op datgene wat je juist niet meer wilt en wat je aandacht geeft groeit nu eenmaal.

Ik leerde dat loslaten de sleutel is tot (zelf)bevrijding. En daarom beet ik mij vast in de kunst van het loslaten. Ik volgde opleidingen, oefende op vrienden en familie, maar vooral op mezelf en ik spendeerde maanden en maanden om me te bekwamen in de loslaatkunst. Ik noem het expliciet een kunst, omdat we vaak geneigd zijn vast te houden aan en daardoor te vergroeien met ongemakkelijke en zelfs pijnlijke patronen. Loslaten lijkt dan simpelweg onmogelijk.

Doorvoelen en loslaten is makkelijker dan je denkt

Ik kan je verzekeren dat de kunst van het loslaten makkelijker en sneller te leren is dan ik van tevoren gedacht had. Doordat ik niet meer in gevecht was met mijn depressie geschiedde het wonder: mijn depressie verdween en bleef weg. Zelfs in tijden van Corona, waar alle triggers aanwezig waren om er weer volledig in te schieten. Het gebeurde gelukkig niet. Sterker nog, ik voel me nu beter dan ooit. Bevrijd, licht, dankbaar en gelukkig. Ongehinderd en vrij van stemmingswisselingen. Wat een rust geeft dat! En niet alleen rust, maar ook ontspanning en heel veel ruimte in mijn hoofd. Ruimte die ik nu benut om bezig te zijn met dingen waar ik blij van word.

Ik had geleerd om gevoelens die ik niet wilde voelen, toe te laten en ik leerde dat ze me iets belangrijks te vertellen hadden. Met de techniek en het volgen van de loslaatstappen kreeg ik inzicht in wat er onbewust al veel langer gehoord en gevoeld wilde worden. En ik realiseerde me dat ik jarenlang alleen vanuit mijn hoofd geleefd had. Uit angst om te voelen wat er nu eenmaal was in mij. Terwijl het doorvoelen juist de remedie was en helemaal niet zo eng en tijdrovend bleek te zijn. Het waren mijn gedachten, mijn interne criticus en de onderdrukking van gevoelens die ervoor zorgden dat ik gevangen zat en bleef hangen in de depressie.

Hoe de gelukshormonen weer tot leven kwamen

Met het stoppen van het gevecht en het toelaten van wat gevoeld wilde worden, smolt mijn depressie als sneeuw voor de zon. Mijn hoofd vulde zich met zonnestralen. Het langverwachte licht brak eindelijk door. Met regelmaat betrap ik mezelf op gezucht. Een zucht van tevredenheid. Een zucht van weer zin in het leven. En misschien nog wel het meest een zucht van pure verlichting. Ik kan het niet beter omschrijven dan dat. Verlichting en bevrijding. En dat is heel prettig zuchten, kan ik je vertellen.

Alles is helemaal goed zoals het is. Ik ben helemaal goed zoals ik ben. De gelukshormonen, dopamine, endorfine en serotonine vlinderen weer vrolijk in mijn lijf. Kortom: mijn geluksfabriek draait weer als een tierelier!

Je zult begrijpen dat dit voor mij een transformatie van jewelste was. Van donker naar licht. Van ongelukkig naar ultiem geluk. Eindelijk zijn de passende sleutels gevonden. En het mooie is dat de loslaattechniek werkt met alles waar je mee in verzet bent. Ik heb er niet alleen mijn depressie mee opgelost, maar vele andere zaken waar ik weerstand bij voelde. Het is ongelooflijk hoe eenvoudig en snel het werkt als je eenmaal weet hoe je op alle lagen kunt loslaten.

Worstel jij ook met een belemmerend patroon? Neem gerust contact met me op. Het leven is zoveel leuker, lichter en waardevoller als je vrij bent van belemmerende patronen, dat gun ik jou ook.

Als ik het kan, kun jij het ook. Echt! Ik leer het je graag!